Als kind was ik al geen topper op het gebied van sport. Met gym werd ik altijd als laatste gekozen als er een team moest worden samengesteld. Te traag, Te stijf.

Ik werd nooit snel en atletisch. Ondanks dat ik vanaf de middelbare school dagelijks 2 keer 20 minuten fietste (naar school en terug).  Ondanks dat ik op paardrijden ging. En elk weekend 3 kwartier naar de manege fietste, daar de hele dag hielp met stallen mesten en paarden poetsen en weer 3 kwartier naar huis fietste. Ondanks dat ik later zelf een paard had en bijna dagelijks paardreed, ging wielrennen, op dansen ging, en een loopband kocht. Het mocht niet baten. Mijn conditie was nooit geweldig. Ik bleef langzaam. Toen ik ouder werd, was ik behalve langzaam ook snel buiten adem.

De laatste jaren heb ik weinig meer gesport. Fietsen had ik geen zin in. Het paard had een blessure, dansen had ik opgezegd en de loopband stond werkeloos stil. Wat ik wel deed: mijn energie stromen. Vingers vasthouden. Elke dag. Maar dat valt niet onder “sport”. Het is niet eens beweging.

En nu waren we een weekend op Vlieland. We wandelden uren langs het strand en ik merkte dat het lopen door het mulle zand me geen enkele moeite kostte. Prettig, maarja, wandelen, dat lukt altijd wel.

De verrassing kwam toen we naar de vuurtoren gingen. Om er te komen moesten we een flinke klim maken. 200 treden omhoog. Klimmen was al helemaal nooit mijn hobby.  Ik kwam wel boven, maar niet zonder flink te puffen en te hijgen. En altijd als laatste.

Maar nu was het anders. Voor ik er erg in had, was ik boven. Als eerste, zonder gehijg, zonder gepuf. Ik was verbaasd. Hoe kon dat? Jaren niet echt sporten en dan fluitend naar boven klimmen? Sneller en moeitelozer dan ooit!

Ik heb er maar 1 verklaring voor. En eigenlijk wist ik het al. Maar het is wel fijn om het op zo’n moment even heel duidelijk te ervaren: energie in balans brengen verbetert je conditie. Op een moeiteloze manier.

Wil je weten hoe je je energie in balans brengt?

Vraag dan de gratis minicursus aan.